صف‌های دوران مدرسه را به خاطر دارید؟ یادتان هست که معلم‌ها و مدیرها همیشه چه سخنرانی‌ها و نصایح زیادی درباره تمام مسایل اخلاقی و ... برای ما داشتند ولی به پای عمل که می‌رسید ... .

یادم هست یک بار که در دوران دبیرستان بچه‌ها با یک توپ بسکتبال کلاس را روی سرشان گذاشته بودند مدیر مدرسه‌مان با عصبانیت وارد شد و بر سر دخترانی که شور نوجوانی به آنها نشاط و سرزندگی داده بود فریاد زد: "وحشی‌ها ساکت باشید!"

(گمان نمی‌کنم هیچ‌کدام از دانش‌آموزان مدرسه‌ای که ایشان مسؤولیت آموزش و پرورش(!) آنها را به عهده داشت آن‌قدر باادب بوده باشند که چنین کلماتی به زبان بیاورند!!!)

این را مقایسه کنید با مدیر بعدی مدرسه که بعدها به جای این خانم آمده بود: تابستان بود و ما هنوز با مدیر جدید آشنایی نداشتیم. برای کاری به مدرسه رفته بودیم. زهره گفت: "بیا بریم برنامه کنکورهای آزمایشی مدرسه رو از دفتر بگیریم." وارد دفتر مدرسه شدیم. مدیر جدید تنها بود. وقتی برنامه را خواستیم برگه‌ای را برداشت و مؤدبانه با دو دست به طرفمان گرفت!

از این حرکت کوچک او خیلی تعجب کردیم. تا آن زمان ندیده بودیم معلم یا مدیری چنین رفتاری با دانش‌‌آموزانش داشته باشد. همین حرکت ساده مدیر باعث شد من و زهره که با بی‌خیالی و بی‌قیدی جلویش ایستاده بودیم ناگهان به طرز عجیبی مؤدب شویم!!!

***

می‌گویند اینکه گفته‌اند سکوت خیلی خوب است و اگر کمتر حرف بزنید بهتر است به این معنی نیست که فقط تا می‌توانید کم حرف بزنید. منظور این بوده است که فقط چیزهایی را بگوییدکه به آنها عمل می‌کنید.

در دوره دانشجویی استاد اخلاقی داشتیم که بسیار به این مسأله پای‌بند بود. در هر جلسه فقط درباره یکی دو نکته صحبت می‌کرد و از افراد معدودی که در جلساتش شرکت می‌کردند می‌خواست که حتماً به این نکات عمل کنند. حتی گاهی در جلساتش به این نکته اشاره می‌کرد که بیدار ماندن در بین‌الطلوعین برکات زیادی دارد ولی هر بار می‌گفت: "چون خودم به این مسأله عمل نمی‌کنم درباره‌اش صحبت نمی‌کنم."  

عجیب بود که کلام این استاد به قدری نفوذ داشت که بعد از پایان جلسه همه خودشان را موظف می‌دانستند حتماً به نکاتی که ایشان گفته بود عمل کنند و هرگز آنها را ترک نمی‌کردند.